Cezanne i inni

W XIX wiecznej Francji, w połowie lat 80-tych styl malarski określany jako impresjonizm, utorował drogę jeszcze bardziej radykalnym i skierowanym na szokowanie tendencjom w sztuce. Do artystów tego typu niewątpliwie zaliczali się Gauguin, Cezanne i Seurat.
Impresjonizm był bardzo kontrowersyjnym kierunkiem w sztuce, który zmienił bezpowrotnie sposób rozumienia sztuki.
Tak jak na początku swojego funkcjonowania, będąc kierunkiem niekonwencjonalnym, wzbudzającym głosy krytyki, z czasem stał się kierunkiem jak najbardziej konwencjonalnym i głosy krytyki ustąpiły.
Reakcją na taki obrót sprawy, pojawiła się grupa artystów którzy chcieli odrzucić założenia swoich kolegów, i w sposób jeszcze bardziej indywidualny zaznaczyć się w środowisku ówczesnego malarstwa.
Do wiodących postaci tej mini rewolucji należeli trzej francuscy malarze: Paul Cezanne, Georges Seurat i Paul Gauguin.
Dopiero po tym jak ich działa stały się powszechnie znane, znajdując zrozumienie wśród odbiorców, angielski krytyk sztuki Roger Fry ukuł termin „postimpresjonizm”. Malarstwo właśnie tych trzech artystów oraz jednego holendra – Vincenta van Gogha zaczęto zaliczać do tego terminu.